Verhaal voor de Jeugd

  Dingo, de Wilde Hond (26)

Door Leni Hof-Hoogland

De andere groepen kangoeroe’s, die in diverse richtingen hadden gezocht, waren inmiddels ook teruggekeerd. Hinkeltje werd door de burgemeester toegesproken. Hij zei dat hij trots was op hem en dat er de volgende avond een groot feest zou zijn ter ere van Hinkeltje en ook van Dingo. Alle goede dieren van de woestijn mochten komen, zei hij.

Vader en moeder Dingo namen hun teruggevonden zoon gauw mee naar huis. Wat waren Danga en Dongo opgetogen toen ze hun broer terugzagen.

“Je bent nog groter dan ik!” zei Dongo. “En ik dacht nog wel dat ik een grote hond was. En we zijn toch ook een drieling!”

“Misschien komt dat wel van het vele eten dat ik op de boerderij kreeg”, zei Dingo. En hij sloeg aan het vertellen.

Hij vertelde hoe het toeging op de boerderij, over Larry en zijn ouders, over Bluf, de waakhond en Minetje, die lieve poes. Hij kwam natuurlijk ook met het avontuur van de gestolen kip, de reden dat hij van de boerderij weg moest. En hij sprak enthousiast over Cindy, de nieuwe hond van Larry.

Dingo had wel de hele nacht door willen vertellen, maar zijn moeder zag best dat hij erg moe was en zij stopte hem in bed.

“Morgen gaan we naar het feest in het kangoeroedorp”, zei ze. “Ga nu maar gauw slapen, Dingo. We zijn allemaal heel erg blij dat we je terug hebben en ik hoop dat je nooit meer weggaat!”

Dingo sliep heerlijk in zijn eigen nest en droomde al van het feest van morgen.

Maar zijn laatste gedachten voor hij in slaap viel waren voor Cindy. Het was natuurlijk fijn weer thuis te zijn, maar hij miste Cindy verschrikkelijk.

En hij was vast van plan haar op te zoeken. Hij zou er wel voor zorgen, dat de oude Bluf geen alarm zou slaan!

Reageren Afdrukken